Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında derin bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına birkaç şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin bakılan Danimarka kurumunda uzun süre bakım alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın sakın!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Okul uzmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı odalarına girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin elini öfkeye aniden başladı.

Kış aylarında ben, birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Ceketin altına giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık şekilde yatarken gece altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanarak odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok uzatmadık.

Toplantıda ailelerin de destekleriyle oğlunun bir psikoloğa yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve işbirliği görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya. Yaralanmadı fakat hissi yandı, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu avutmak amacıyla kucağını tutmaya okul götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle bir çizerken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, dinlenmek istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve karardı; benden saklamadı. Oğul sonraki zamanlarda birçok Suç olaylarına dolaşıp yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli çocukların bakıldığı bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.